գլխավոր Հասարակություն Իմ սիրտը հայկական կողմում է և ոչ թե՝ ադրբեջանական․ Պոզները՝ Արցախի մասին

Իմ սիրտը հայկական կողմում է և ոչ թե՝ ադրբեջանական․ Պոզները՝ Արցախի մասին

1990-ին ԱՄՆ-ում լույս տեսած Վլադիմիր Պոզների «Հրաժեշտ պատրանքներին» գիրքն անմիջապես հայտնվեց New York Times-ի բեսթսելլերների ցանկում՝ տևական ժամանակ պահպանելով առաջնային դիրքն ամենապահանջված գրքերի ցանկում: Տարիներ անց Պոզները գիրքը թարգմանեց ռուսերեն: Ավելի ուշ լույս տեսավ հայերեն թարգմանությունը, որը Newmag & friends ծրագրի շրջանակում հասանելի է նաև մեր ընթերցողներին։ Գրքի երևանյան շնորհանդեսի ժամանակ Art-collage էլեկտրոնային պարբերականը հարցազրույց է վերցրել լրագրողից, որտեղ նա խոսել է առաջին կնոջից, ով հայուհի էր, Շառլ Ազնավուրի հետ հարցազրույցից և Հայաստան առաջին այցից: Newmag-ը ներկայացրել է հատվածներ այդ հարցազրույցից։

Գրքի հաջողության մասին

Հավանաբար, այն ինչի մասին գրում եմ գրքում, ինչ-որ կերպ հուզում է մարդկանց, արձագանք է գտնում նրանց մոտ: Գուցե դա ինչ-որ իմաստով նաև նրանց մասին է և այն մասին, թե ինչ է կատարվել նրանց հետ: Ես ստույգ չգիտեմ: Կարծում եմ, որ իմ բախտը շատ է բերել, որ գիրքը մեծ տարածում ունեցավ բազմաթիվ երկրներում և հրատարակվեց տարբեր լեզուներով:

Սևանի ափին հայկական գյուղի և Հայաստանի մասին

Ցավոք, չեմ եղել Լեռնային Ղարաբաղում, մեծ հաճույքով կգնայի այնտեղ, պարզապես չեմ հասցնում: Ես կգնայի այնտեղ թեկուզ որպես իմ վերաբերմունքի արտահայտություն, որ բոլորը, այդ թվում նաև պարոնայք ադրբեջանցիները հասկանային, որ իմ սիրտը հայկական կողմում է և ոչ թե՝ ադրբեջանական:

Երևանի մասին կարող եմ ասել, որ անճանաչելիորեն փոխվել է՝ վերածվել է  ժամանակակից, գեղեցիկ ու շատ գրավիչ քաղաքի: Ինչ վերաբերվում է աչքերի թախծին, ապա դրա հետ ոչինչ չես անի: Հայ ժողովուրդը  շատ ծանր պատմություն է ունեցել: Զարմանալի է, որ չի  կործանվել՝ թեև կարող էր: Եվ ինձ թվում է՝ մարդկանց աչքերում արտահայտվում է այդ ողբերգական և հերոսական անցյալը: Նույնը կտեսնեք նաև հրեաների աչքերում: Գիտեք, այդ Սևանի ափին հայկական գյուղի մասին իմ գրած էսսեն բացառիկ առանձնահատուկ պատմություն է: Ես իսկապես մինչև այսօր հիշում եմ մեզ հյուրընկալող ընտանիքի տղաների աչքերը: Ավագը, երևի, կլիներ 12 տարեկան, իսկ փոքրը՝ հազիվ 5, էլ չեմ խոսում նրանց հոր և մոր մասին: Ես կարծում եմ, որ հայերի բնույթի  մեջ դա ինչ-որ կերպ արտահայտվում է: Ինձ  շատ է գրավում  հայերի բացառիկ ունակությունը, համառությունը՝ ապրել, գոյատևել բառացիորեն քարի, քարքարոտ հիմքի վրա, որտեղ ոչինչ չի աճում, և, այդուհանդերձ, նաև ուրախ լինել: Եվ, իհարկե, այն ինչը ես, ընդհանրապես, ամենաբարձրն եմ գնահատում՝ խելքը: Հայերը շատ խելացի ժողովուրդ են, և դա ինձ չափազանց գրավում է: Չեմ ուզում չափազանցնել, բայց մեծ համակրանքով եմ վերաբերվում այս երկրին ու այս ժողովրդին:

Հայերը շատ խելացի ժողովուրդ են, և դա ինձ չափազանց գրավում է: Չեմ ուզում չափազանցնել, բայց մեծ համակրանքով եմ վերաբերվում այս երկրին ու այս ժողովրդին:

Իմ առաջին տպավորությունը հայերից ես ստացել եմ, երբ դեռ Ամերիկայում էի ապրում և սկսեցի կարդալ հայտնի գրողին՝ Սարոյանին, որը բացարձակ ամերիկացի գրող է, բայց, այնուամենայնիվ, հայկական ընտանիքից է: Սարոյանը շատ է գրում հայերի մասին, ընդ որում, գրում է մեծ սիրով ու չափազանց նուրբ հումորով: Այն ժամանակ հայերի մասին ոչինչ չգիտեի: Երբ ծանոթացա իմ ապագա կնոջ՝ Չեմբերջիի հետ, պատկերացում անգամ չունեի, որ դա հայկական ազգանուն է, ի վերջո, այն յան-ով չէր ավարտվում: Հետո միայն իմացա հայերի հետ նրա անմիջական կապի մասին: Եթե չեմ սխալվում, նա անգամ կապ ունի Կոմիտասի հետ: Վալենտինայի մայրը՝ հայտնի կոմպոզիտոր Զառա Լևինան բազմաթիվ ռոմանսներ է գրել Սիլվա Կապուտիկյանի բանաստեղծությունների հիման վրա, որոնք թարգմանում էր Սպենդիարյանի դուստրերից մեկը՝ Տատյանա Սպենդիարովան: Այնպես որ, ես ինչ-որ կերպ մուտք գործեցի այդ աշխարհ:

1965-ի Հայաստան առաջին այցը

Ես ուշ եմ զգում, բայց հավանաբար, ոչ այնքան դիվանագիտորեն արտահայտվում է Ադրբեջանի իշխանության մասին, այնպես որ ես հիմա էլ չեմ սիրում, բայց ես չեմ սիրում: այն մի կերպ կդիմանամ:

Հայոց ցեղասպանության 50-րդ տարելիցն էր. 1965-ին եկավ Հայաստան, և ինձ անմիջապես շրջապատեց մի քանի տղաներ `նրանց հետ շրջելով ամբողջ երկրով. Ես շատ եմ ճամփորդել Կովկասում, ես նույնպես Վրաստանում եմ, որը նույնպես սիրում եմ. Եղել եմ Ադրբեջանում, որը չեմ սիրում. ուշ, ես, հավանաբար, ոչ այնքան դիվանագիտորեն արտահայտվեց Ադրբեջանի իշխանության մասին, այե ատճառով ինձ այն նույն ան

Ազնավուրի հետ հարցազրույցը

Երբ ես բեմում եմ, երբ երգում եմ ՝ շատ երիտասարդ է, իսկ երբ չի կարող երգել, արդեն խիստ նկատում է նրա տարիքը.

Եվ ես նկատում եմ, որ երբ բեմում եմ, երբ երգում եմ, շատ երիտասարդ է, և երբեմն չի երգում, այլևս արդեն նկատում է նրա տարիքը. Նրա աչքերը նույն կերպ չեն վառվում, ինչպես երգում են Ես չգիտեմ, ինչ պատահել է, բայց այդպիսի հաղորդման ժամանակ նա զարմացնում էր կենդանի և աշխույժ էր, և դա շատ հաճելի էր. Եվ այն իր կյանքը, որը ես կարող եմ նրա հետ անցկացնել այդ մեկ ժամից փոքր-ինչ ավելին, զրուցել և ինչ-որ չափով բացել այդ մարդուն, ես այն եմ, որովհետև այժմ այն ​​մտածում եմ Քանիսին է դա հաջողվել ՝ երևի մեկ ձեռքի մատների վրա հնարավոր է հաշվել։